تدابیر جراحی در جایگذاری ایمپلنت با رعایت اصول زیبایی

تاریخ ثبت در سایت:4/18/2019

متن کامل

فلسفه درمان

قرار دادن ایمپلنت یک عمل باز سازی کننده است و در بازسازی و زیبایی مریض بسیارمهم است.به همین دلیل امروزه سعی بر این است که حداکثرزیبایی در ایمپلنتهای دندانی بدست آید.در نتیجه قبل از درمان طرح  درمان و تشخیص و ارزیابی نواقص و محدودیتهای استخوانی بسیار مهم است .در بسیاری موارد پیوند استخوان و بافت نرم قبل از قراردهی ایمپلنت در حصول نتیجه نهایی و زیبایی بیشتر کارساز و مفید است.یکی از موارد مهم در زیبایی نهایی پروتز ایمپلنت علت از دست رفتن دندان است.

در مواردی همچون تروما و عفونت و یا از دست رفتن دندان توسط مشکلات پریودنتال متعاقب ایمپلنت خون رسانی به ناحیه کاهش یافته و اسیو انتیگراسیون کاهش می یابد.در نتیحه احتمال موفقیت ایمپلنت کاهش می یابد.زیبایی در ایمپلنت دندان ممکن است ممکن است کار بسیا مشکلی باشد و این کار معمولا برای متخصصین پروتزهای دندانی و ایمپلنت چالش بسیار بزرگی است.جهت حصول زیبایی اعمال درمانی مختلفی مثل درمانهای ارتودنسی و بازسازیعای بافت سخت ونرم ممکن است لازم باشد

تدابیر جراحی در جایگذاری ایمپلنت.

 

زمان لازم جهت قراردهی پروتز ایمپلنت توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت بعد از قراردهی ایمپلنت چه مدتی می باشد؟

ممکن است قراردهی پروتز ایمپلنت  توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت به  کوتاهی 3 ماه تا 6 ماه بعد از قرار گیری ایمپلنت باشد و یا ممکن است این مدت جهت حصول زیبایی تا 6 ماه به طول بیانجامد.

طبقه بندی نقایص استخوانی از دیدگاه زیبایی در درمانهای ایمپلنت

قبل از جراحی ایمپلنت دندان جایگاه آن باید مورد ارزیابی قرار بکیردودر صورت نیاز با استفاده از رادیوگرافی محل دقیق ایمپلنت مشخص می گردد.جهت ارزیابی نقایص استخوانی جهت جراحی ایمپلنت دندان و تامین زیبایی نهایی کارهای زیر باید انجام شود.مشاهده مستقیم و لمس و رادیوگرافی واستفاده از سی بی سی تی اسکن وپروب .همچنین واکس اپ تشخیصی اطلاعات بیشتری به متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت دندان جهت طرح درمان نهایی می دهد.نقایص استخوانی بر اساس میزان به کم یا زیاد  طبقه بندی میشوند.شش نوغ نقص استخوانی وجود دارد

 

تدابیر جراحی در جایگذاری ایمپلنت

 

 

رعایت اصول زیبایی توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت

وجود بافت نرم با ساختار ، قوام و شکل مناسب در اطراف ایمپلنت برای به دست آوردن زیبایی مطلوب ضروری می باشد . امروزه با بهبود شیوه های جراحی بافت نرم ، تعدادی از مشکلات موجود از جهت زیبایی در هنگام جایگذاری ایمپلنت برطرف شده است . به عنوان مثال پیوند بافت نرم ( CTG) نقایص کوچک ریج آلوئول را پوشانده و با افزایش ارتفاع و عرض نسج نرم ، کانتور اصلی بافت را بازسازی می کند .

شکل دهی بافت نرم به وسیله رستوریشن های موقتی توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت دندان ، روش دیگری است که امروزه در جراحی های بافت نرم جهت جایگذاری ایمپلنت با رعایت اصول زیبایی به کار می رود . جایگذاری مناسب ایمپلنت دندان بر روی شکل مطلوب بافت نرم و نتیجه زیبایی حاصله ، تاثیر مستقیم دارد . هر چه ایمپلنت دقیق تر قرارداده شود امکان رستوریشن های زیبا توسط متخصص و طبیعی تر بدون نیاز به مداخله جراحی وتصحیح بافت نرم اطراف آن وجود خواهد داشت .

زمان مشخصی جهت انجام جراحی های بافت نرم اطراف ایمپلنت دندان وجود ندارد . در هر مرحله از جایگذاری ایملپنت ، بافت نرم می تواند تحت تاثیرقرار گیرد. جراحی های موکوژنژیوال و تصحیح نقایص بافت نرم به بهترین نحو ، قبل از جایگذاری ایمپلنت انجام می گیرد. این امر به بهبود زیبایی ، تکلم و بهداشت ناحیه کمک شایانی می کند . تدابیر بافت نرم در هنگام کشیدن دندان می تواند در حصول نتیجه نهایی زیبایی بسیار کمک کننده باشد . قبل از جایگذاری ایمپلنت دندان و انجام هر گونه عمل زیبایی دیگری باید زمان کافی جهت التیام بافت نرم داده شود .

قسمت عمده تحلیل لثه ای اطراف ایمپلنت در سه ماهه اول رخ می دهد . در 80% موارد تحلیل در سمت باکال می باشد . بنابراین زمانی حدود سه ماه برای ثبات نسج نرم پس از جایگذاری ایمپلنت دندان جهت بلوغ و کامل شدن بافت نرم اطراف ایمپلنت دندان توصیه می شود .

 

تدابیر جراحی در جایگذاری ایمپلنت

 

روش های جراحی بافت نرم در هنگام قرار دادن ایمپلنت در مرحله اول جایگذاری ایمپلنت متعدد می باشند . طرح برش ، جابجا کردن فلپ موکوپریوستال و بستن بدون کشش فلپ توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت ، همگی از عواملی هستندکه موجب به وجود آمدن محیط سالم ومناسب در اطراف ایمپلنت های دندانی و کاهش مشکلات پس از عمل خواهند شد . اولین مرحله جراحی ، شامل قراردادن ایمپلنت به صورت فوری و یا به صورت تاخیری می باشد . روش های جراحی بافت نرم در جایگذاری تاخیری با روش های جراحی بافت نرم درهنگام جایگذاری فوری ایمپلنت تفاوت بسیاری دارد. از سوی دیگر جایگذاری ایمپلنت به صورت یک مرحله ای ، با روشهای جراحی دو مرحله ای ایمپلنت تفاوت دارد . نواحی که کیفیت استخوان پایین است یا قبلا جراحی پیوند استخوانی انجام شده و در هنگامی که درمان پریودنتال در هنگام قراردهی ایمپلنت پایان نپذیرفته است به کار برده شود .

 

جراحی ایمپلنت

 

تدابیر جراحی های زیبایی و ملاحظات زیبایی توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت قبل از جایگذاری ایمپلنت

پس از معاینه دقیق بافت نرم توسط متخصصو تعیین محل جایگذاری ایمپلنت ، هر گونه تغییر و اصلاح در بافت نرم جهت افزایش کیفیت و یا حذف نواحی پاتولوژیک ، باید 2 تا 4  ماه قبل از قراردادن ایمپلنت صورت گیرد تا زمان لازم جهت ثبات بافت نرم داده شود . پیوند آزاد لثه ای یا پیوند بافت نرم ناحیه یا مجموعه ای از هر دو در همین زمان می توان انجام داد تا از بروز مشکلات به وجود آمده در هنگام جراحی مرحله اول یا مرحله دوم ایمپلنت جلوگیری شود .

 

بهبود افزایش ضخامت لثه

شکنندگی از خصوصیات بیولوژیک مخاط دهان می باشد . مخاط دهان به راحتی در حین جراحی های داخل دهانی تروماتیزه شده و منجر به تاخیر در التیام پس از جراحی خواهد شد . این امر در نهایت منجر به بوجود آمدن مشکلات در زیبایی ایمپلنت خواهد شد . وجود میزان کافی از نسج کراتینیزه لثه، موجب کاهش دستکاری بافتی در هنگام بستن ناحیه به صورت اولیه می شود . بخصوص در هنگامی که جایگذاری فوری ایمپلنت مد نظر باشد .

بستن کامل بافت نرم در قراردادن فوری ایمپلنت بخصوص در بیمارانی که  لثه ای نازک دارند ، بسیار مشکل می باشد . به همین دلیل جهت غلبه بر کاهش احتمالی بافت نرم قبل از قراردادن ایمپلنت ، می توان دندان مورد نظر را با کمک فرز به صورت غیر تروماتیک تا ناحیه ای پایین تر از استخوان کرستال تراشید . وجود این ریشه کوتاه از رشد اپی تلیالی لثه مارژینال به سمت آپیکال به سمت آپیکال ساکت جلوگیری می کند و موجب به وجود آمدن زمینه ای جهت رژنراسیون لثه کراتینیزه خواهد شد. بهبود شرایط زیبایی ناحیه ایمپلنت توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت امکان پذیر است.

جراحی ایمپلنت

 

تکنیک پیوند استخوان ناحیه دندان کشیده شده

این روش قبل از جایگذاری جهت بهبود کیفیت و کمیت بافت نرم در ناحیه داخل ساکت ، جلوگیری از تحلیل استخوان آلوئول پس از کشیدن دندان و افزایش کیفیت استخوان درمحل جایگذاری ایمپلنت می باشد . جراحی سیل ساکت دندان ابتدا توسط  Landsgerg  و  Bichacho به عنوان روش درمانی که موجب ریج آلوئول شده و از مهاجرت اپی تلیالی لثه ناحیه به درون ساکت دندان کشیده شده جلوگیری می کند معرفی شد .

 جراحی ایمپلنت

 

این روش شامل خارج سازی دندان بدون تراما و فلپ ، به همراه دبریدمان و دکورتیکاسیون ساکت دندانی جهت افزایش خصوصیات استئوژنیک می باشد . . هدف از پیوند استخوان جلوگیری از آلودگی باکتریال ، شیمیایی و فیزیکی لخته ارگانیزه شده و ماده جایگزین شونده استخوان تا زمان قراردهی صحیح ایمپلنت ، مرحله کلینیکی مهمی در رفع نیازهای بیماری است .

 

قراردهی صحیح ایمپلنت ها برای طراحی صحیح پروتز توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت به نحویکه فانکشن و زیبایی را تامین کند و در ضمن همزمان تکلم صحیح و رعایت بهداشت را ممکن سازد ، ضروری است . تمپلیت ، در اجرای درمان در مرحله اولیه جراحی و تعیین محل ایمپلنت ها به گونه ای که زیبایی را تامین کند و نتیجه نهایی کار را مطلوب سازد ، کمک میکند . فاکتتور های چندی باید قبل از تصمیم گیری درباره طرح تمپلیت ها در نظرگرفته شود که عبارتند از محل ایمپلنت ها ، اکلوژن موجود ، مقدار استخوان در دسترس ، وضعیت بافت نرم ، نوع اجزای پروتز ایمپلنت و نوع پروتز نهایی .

ایمپلنت

تکنیک های مختلفی جهت تعیین محل ایمپلنت ها توسط متخصص وجود دارد که هر یک کاربرد خاصی دارد و در شرایطی مفید واقع می شود . در واقع تاکید بر یک روش خاص ، مثلا تهیه CT اسکن ، جهت همه بیماران ، روش صحیحی نیست و باید متناسب با شرایط بیمار ، روش صحیح انتخاب شود .  لازم به ذکر است که قراردهی صحیح ایمپلنت ها در روش های ایمپلنت فوری توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت اهمیت بیشتری دارد .

 

انواع پروتزهای درمانی ساخته شده

 

این نوع الگو ، جهت ارزیابی ساپورت لب ، استتیک و ارزیابی ضخامت آکریل ، به منظور بازسازی ریج آلوئول ، ساخته میشود . این پروتز در طول فاز درمان به بیمار تحویل داده می شود . در واقع روند ساخت این نوع استنت ، همانند ساخت یک پروتزموقتی است که با کمک این پروتز ، ساپورت لب ارزیابی می شود و میتوان نوع پروتز نهایی را توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت تعیین نمود .

ایمپلنت

خصوصیات ایمپلنتها

  • قطر گردن ایمپلنت

اصولا هنگامی  که صحبت از قطر ایمپلنت می شود دو قسمت مدنظر است یکی قطربدنه ایمپلنت و دیگری قطر گردن ایمپلنت . قطر بدنه یا  بادی بر اساس کمیت استخوان موجود تعیین می شود . آنچه در مورد قطر بادی باید دانست این است که قطر بادی باید کوچکتر از قطر ریشه جایگزین شونده باشد ، چرا که فاصله بیشتری بین ایمپلنت و دندان مجاور وجود داشته و استخوان بین آنها حفظ می شود . به طور معمول فاصله  بین دو ریشه سنترال مجاور حدود 2 میلیمتر ، لترال و سنترال 5/1  و کانین و لترال نیز5/1 میلیمتر است که این فاصله باید در مورد ایمپلنت ها بیشتر باشد . بنابراین بر اساس معیارهای زیبایی نوع دندان  جایگزین شونده توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت و حصول یک زیبایی  مطلوب تعیین می گردد .

امروزه سیستم های مختلف ، فیکسچرهایی با قطرهای مختلف ارائه می کنند که هر یک در جایگاه خاصی کاربرد دارند . معمولا قطر گردن ایمپلنت متناسب با قطر  CEJ دندان مورد نظر انتخاب می گردد . معمولا قطر ایمپلنت ها در سیستم های مختلف از 3 میلیمتر تا 5/6 میلیمتر متغیر است اما در نواحی زیبایی به لحاظ مقدار استخوان موجود و به منظور فراهم کردن زیبایی مناسب توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت معمولا استفاده از ایمپلنت های با قطر بیشتر از 5  میلیمتر ، معمول نمی باشد . در واقع اختلاف  زیبایی بین ایمپلنت های با قطر 4 و 5 میلیمتر ، به لحاظ کلینیکی واضح نیست .

بنابراین اگر هرگونه تردیدی وجود دارد ، ایمپلنت با قطر کوچکتر استفاده شود . تنها استثنای این امر بیماران دارای  دندان قروچه است که در این بیماران بهتر است به منظور جلوگیری از شل شدن پیچ ، تحلیل استخوان کرستال و خطر شکست بادی ایمپلنت در درازمدت ، از ایمپلنت دندان با قطر بیشتر استفاده گردد .

ایملنت

  • طرح گردن ایمپلنت

از 1990 که ایمپلنت ها توسط برانمارک مطرح شد ، تاکنون بیشتر تمرکز بر روی بهبود ماندگاری ایمپلنت ها ، سهولت درمان ، بهبودزیبایی توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت دندان و کاهش زمان درمان بوده است . همزمان به این روند ، نوع بیماران نیز از بی دندانی کامل به سمت بیماران نیمه بی دندان تغییر یافته و نیاز به زیبایی افزایش یافته است . برای هماهنگی با این تقاضا های زیبایی ، امروزه تئوری ها و اجزای جدیدی معرفی شده اند ودر واقع کمپانی های مختلف با معرفی اباتمنت ها و فیکسچرهای متنوع ، به این نیاز بیماران پاسخ داده اند . در بررسی ایمپلنت های مختلف ، به دونکته باید توجه داشت تا بتوان استتیک  را افزایش داد : 1- ماهیت یک بعدی و صاف اینترفیس ایمپلنت – اباتمنت و 2- تشکیل یک بعدی و صاف اینترفیس ایمپلنت – اباتمنت که به صورت 360 درجه در اطراف ایمپلنت قرار می گیرد .

 

 

جراحی ایملنت

 

 حفظ استخوان حاضر ، انگیزه ای جهت ایجاد این ایمپلنت ها توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت بود . این ایمپلنت ها جهت بیمارانی که توپوگرافی سه بعدی دارند و یا آنهایی که قرار است استخوان اینترپروگزیمال از دست رفته آنها بازسازی شود کاربرد دارد . عموماً در افراد بی دندان استخوان به صورت افقی گرفته است و پهنای بیولوژیک به صورت سه بعدی قرار دارد . ایمپلنت های اسکالوپ در هماهنگی با این فرم فیزیولوژیک است و فرم فرم پاتولوژیک تحلیل رفته را دنبال نمی کند . این نوع ایمپلنت ها بیشتر در نواحی پرمولر تا پرمولر کاربرد دارد . مواردی که نمی توان از این فیکسچرها استفاده کرد ، در ریج های به شدت تحلیل رفته و برخی نواحی مولری است که توپوگرافی فیزیولوژیک استخوان اسکالوپ نیست .

ژئومتری کلی فیکسچرها ، نکته دیگری است که در انتخاب فیکسچرها باید مد نظر باشد . امروزه کمپانی ها ایمپلنت هایی با شکلهای مختلف ارائه می کنند که به دو طرح کلی سیلندری با دیواره های موازی و ایمپلنت های تیپر ، می توان اشاره کرد . ارائه هر یک از این ایمپلنت ها توسط متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت بر اساس نیاز به طرحی خاص بوده است . از بین این فیکسچرها در این بخش ، به آنهایی که به لحاظ فرم خود  در حصول استتیک مطلوب کمک کننده اند ، اشاره می شود :

تصویری از ایملنت

ایمپلنت های تیپری که قطر سرویکال فیکسچر آنها برابر قطر استاندارد است و تا ناحیه آپیکال تیپر می شود ( شکل 7-5 ) این ایمپلنت ها مزایای بسیاری دارند ، اول این که تیپر بودن این فیکسچرها ، قراردهی آنها را تسهیل می کند و خطر تراما به ریشه های مجاور را کاهش میدهد ، به علاوه معمولا در ناحیه قدامی ماگزیلا با تقعرهای لبیالی استخوانی مواجهیم که این فیکسچرها امکان گذر از این تقعرها را فراهم می کند و احتمال سوراخ شدن پلیت کورتیکال لیبال را کاهش می دهد ( شکل 8-5) این ایمپلنت ها در موارد Sinus Lift  نیز کاربرد دارند .

به طور کلی ایمپلنت های تیپر ، نیرو را به استخوان اطراف بهتر انتقال می دهند و به علاوه بیشتر بودن قطر ایمپلنت در ناحیه سرویکال ، نیروی حداکثر وارده به استخوان را کاهش می دهد . برای مثال اگر قطر سرویکالی ایمپلنت از 6/3 به 5/6 میلیمتر برسد نیروی سرویکالی حداکثر ، تا 60% کاهش می یابد .

 

  • رنگ ایمپلنت

کمپانی های کمی به این فاکتور در ایمپلنت ها توجه کرده اند . در واقع یکی از مشکلات موجود در ایمپلنت ها هیوی خاکستری آنها از ورای لثه های نازک است که بخصوص در نواحی استتیک متخصص پروتزهای دندانی و ایمپلنت مشکل زا خواهد بود . فیکسچرهایی موجودند که رنگ قسمت بالیی ایمپلنت آنها زرد است و زیبایی بهتری را تامین می کند .

 

 

این فاکتور شاخص تعیین کننده ای در نتیجه استتیک کار نهایی نیست اگر چه فاکتوری است که به لحاظ اسئواینتگریشن و بیومکانیک ایمپلنت ها اهمیت بسزایی دارد و از این لحاظ تحلیل استخوان ایجاد شده می تواند نتیجه استتیک دراز مدت را به مخاطره اندازد . البته سطح ناحیه مجاور ترانس موکوزال ایمپلنت ها از نظر تجمع پلاک ، به دنبال تحلیل استخوان اهمیت دارد.

فاکتور دیگر در انتخاب فیکسچر ، ارتفاع آن است . به طور کلی ایمپلنت ها به دو روش یک مرحله ای و دو مرحله ای گذارده می شوند . ایمپلنتی که در روش دومرحله ای کاربرددارد معمولا ارتفاع قسمت ترانس موکوزال کوتاه دارد تا امکان فروبردن آن در استخوان فراهم باشد ولی در ایمپلنت های یک مرحله ای این قسمت از ایمپلنت به صورت زیر لثه ای است یعنی کاملا از داخل مخاط خارج می شود  به همین دلیل ارتفاع بلندتری دارد.البته این نوع فیکسچرها را به صورت دو مرحله ای نیز به کار می برند .

این فاکتور اثر مستقیمی در زیبایی کار پروتزی نهایی ندارد ولی به لحاظ بیومکانیک ، تحلیل استخوان ایجاد شده می تواند اثر غیر مستقیم درازمدتی بر زیبایی نهایی داشته باشد .

 


 

دکتر شیرین لواف متخصص پروتزهای دندانی ،زیبایی و ایمپلنت دانشیار و عضو هیئت علمی دانشگاه فلوشیپ ایمپلنت های دندانی از دانشگاه تهران

 

 


نظرات کاربران

نظر خود را ارسال نمایید
نام :  
نام خانوادگی :  
ایمیل :   
پیام :